تو يادگاریِ ديوارِ خيابان را

 نوشتارِ درختِ پير و مفلوسِ کوچه هامان را

 مدان ناچيز: شايد ، نشانِ بَيصِ مَردمی ست

 که ساعتها ، ماتم زده با کمرِ خميده شان

 به آن تکيه کرده و لرزيده اند

 چنان که فردی با من نوشته بود:

بُرهان ، احساسِ مرا شکسته ست.

 يا روی درختِ فَلَک ساخته بودند:

آسمانِ شعر ، نزديکِ من است.

 شايد هم غرورِ شکوفه ای ، شکسته بود

 که باران ، قحر از من و توست

 و برف های زمستان را ، سبزينه نخواهی ديد.

 

 در آن گوشه ی خاکهامان

 که نرم است و شنزار و سوزانی ست

 شيخی ديدم به تعجب می نگريست

 به ساحلی که امواج ، به قلمِ خروش می نوشتند:

مستيم و شرابِ پيکرِ مغروق خورديم

نيز خويشتن را به ساحل کوبيدند

 آگه ، او ناگهان گريستن را

 به صداقتِ امواج ، می پرداخت

 آن شيخ ، ريشِ سفيدش را

 روی دريای احساس می انداخت.

 و دستانِ فرزندِ کبيرش را

 روی گيسوی سفيدفامِ خويشتن ، باز

 می نواخت و می گفت با او:

اين بسانِ دستِ روزگاران است

که روی سرِ تو خواهد سوخت.

 و ما ، فرزندانِ آن فرزندِ کبيريم

 کين چنين احساس را نمی فهميم.

 وز کنارِ فريادِ ديوارها

 لنگ لنگان ، گم می شويم.

 وان اخبارِ خروشان را نفهميديم:

 روزگاری ، آوارِ ديوارها

 استخوانها را به هم خواهد فشُرد.