تا شبی هست و نيست

 پلک را بسته به پلکی مهتاب

 شمع هم خاموش و عريان

 با دلِ ويرانِ تاواتاوِ شب.

 روزِ رنگين فامِ دشت ، رفته به سايه روشن های خواب

 خبرِ بوسيدن و آغوشِ سَفَر ، بس تنهاست

 سايه ای خفته ، بر آغوشِ سايه ای تاريک تر

 از غمِ من می ستاند سُفتِ نوازش بر سَر

 چه رنگِ سرخی سنگ بر سنگ ، در هنگامِ غروب

 چه زيبا اين غروب تا تلخی نياورده به خواب

 نيست مرغِ حقی که بخواند

 احساسِ شبانگاهانِ لَب

 او هم بسته به پلکی ، رفته به خوابِ مردار

 آسمان نزديک تر از مهتاب است

 چه سياه و سرد است. 

 

 تا شبی هست و نيست

 پلک را بسته به پلکی مهتاب

 

 

 

باکِری نيست که من ، آهسته از خوابِ خوشی بر خيزم

 پلکی که خموش و آرام ، سهمی گرفته به صحرای آبشار

 و درختی آرام بر لُختِ آن می غلتد

 به تاتا افتاده ، زبانی که بس رنجور است

 خبرچينی لبِ پنجره خوابيده با احساسِ خودش

 انصاف می کُنَد به خواب آلودگیِ شب ، پروين

 بی نماز شده آن زنِ بی طاقتِ شب

 زندگی دَرغيشی از بی معنی ست

 همچو آب سَوار ، آبشاری به دور می ريزد.

 

 مهتابم سرد است 

 مهتاب هم خاموش.

 

 امشب

از آه

صَفی غافل نيست.